ჯილბერტის პოტორო, რომელიც მსოფლიოში ყველაზე იშვიათ მარსუპიალად მიიჩნევა, გადაშენების პირასაა. ავსტრალიის ველურ ბუნებაში ამ ცხოველის 150-ზე ნაკლები ინდივიდიღაა დარჩენილი. ედით ქოუენის უნივერსიტეტისა და ბიომრავალფეროვნების დეპარტამენტის მეცნიერები გაერთიანდნენ, რათა პოტოროს გადარჩენის გეგმა შეიმუშაონ.

მეთოდოლოგია: დნმ-ის ანალიზი

კვლევის მთავარი გამოწვევა პოტოროს კვების რაციონის დადგენა იყო. ვინაიდან ეს ცხოველები ძირითადად სოკოებით იკვებებიან, მათი დიეტის შესწავლა რთული პროცესია. ტრადიციული მეთოდები ხშირად არაზუსტია, ამიტომ მეცნიერებმა ე.წ. eDNA metabarcoding-ს მიმართეს.

ეს მეთოდი გულისხმობს გარემოში არსებული დნმ-ის ნიმუშების, კერძოდ კი ცხოველის ფეკალიების (scat) ანალიზს. ეს მიდგომა არაინვაზიურია და ცხოველის შეწუხების გარეშე იძლევა ინფორმაციას მისი კვების ჩვევების შესახებ.

რატომ არის ეს მნიშვნელოვანი?

ჯილბერტის პოტორო 1994 წელს აღმოაჩინეს მას შემდეგ, რაც ის გადაშენებულად ითვლებოდა. მას შემდეგ, ტყის ხანძრებმა და კვების რაციონის მიმართ პრეტენზიულობამ სახეობის გამრავლება გაართულა. მკვლევარი რებეკა კუა განმარტავს, რომ პოტოროს გადარჩენის მთავარი გზა მათი უსაფრთხო, ახალ ტერიტორიებზე გადანაწილება (translocation) და ე.წ. „სადაზღვევო პოპულაციების“ შექმნაა.

კვლევის შედეგები

მეცნიერებმა შეისწავლეს სხვა მცოცავი ძუძუმწოვრების, მაგალითად კოკასა და ბუჩქის ვირთხის დიეტაც. აღმოჩნდა, რომ მათ კვების რაციონს შორის გარკვეული თანხვედრა არსებობს. ეს ფაქტი მკვლევრებს საშუალებას აძლევს, ზუსტად განსაზღვრონ ის ტერიტორიები, სადაც პოტოროს გადაყვანა წარმატებული იქნება.

„ჩვენი შედეგების საფუძველზე, რეკომენდაციას ვუწევთ იმ ტერიტორიების შერჩევას, სადაც ეს სამი სახეობა ერთად ბინადრობს. ეს საუკეთესო ინდიკატორია იმისა, რომ ჰაბიტატი პოტოროსთვისაც შესაფერისია“, - აცხადებს რებეკა კუა.

ამჟამად პოტორო ოთხ სხვადასხვა ლოკაციაზეა გადანაწილებული, მათ შორის კუნძულებზე, რაც სახეობის გრძელვადიან გადარჩენას უზრუნველყოფს.