აშშ-ის დამოუკიდებლობის 250 წლისთავის საზეიმო ღონისძიებების ფონზე, კომპოზიტორმა ბრენტ მაიკლ დეივიდსმა მსმენელს რადიკალურად განსხვავებული პერსპექტივა შესთავაზა. ლონდონის „ბარბიკანში“ შედგა მისი ახალი ნაწარმოების, „რეკვიემი ამერიკას“ პრემიერა, რომელიც მკვიდრი ხალხების ტრაგედიას ეძღვნება.

ნაწარმოებს ქვესათაურად „სიმღერა უჩინარი ხალხისთვის“ აქვს, რაც პირდაპირ მიუთითებს კომპოზიტორის მიზანზე — გაახმოვანოს ისტორიის წიაღში დაკარგული მოვლენები. დეივიდსი, რომელიც მოჰიკანური წარმოშობისაა, ტრადიციული ლათინური ტექსტების ნაცვლად, ისტორიულ დოკუმენტებს იყენებს.

ისტორია, რომელიც არ უნდა დავიწყდეს

ნაწარმოები შედგენილია პირველწყაროებზე დაყრდნობით: გაზეთების სტატიები, სამხედრო ანგარიშები, დეპეშები და ხოცვა-ჟლეტის თვითმხილველთა ჩვენებები. ეს არის მცდელობა არა მხოლოდ გახსენების, არამედ პასუხისმგებლობის საკითხის წამოწევის.

90-წუთიან სპექტაკლში მონაწილეობდნენ BBC-ის სიმფონიური ორკესტრი და გუნდი, რვაკაციანი ამერიკელი მკვიდრი მომღერლების გუნდი და ოთხი სოლისტი. დირიჟორ ტედი აბრამსის ხელმძღვანელობით, მაყურებელმა მოისმინა მძიმე ისტორიები: ბიჭზე, რომელიც ხოცვა-ჟლეტისას იატაკქვეშ იმალებოდა, და ლაკოტას ოჯახების უმოწყალო დახვრეტაზე.

მუსიკა როგორც მეხსიერების იარაღი

დეივიდსის მუსიკა სტრუქტურულად დატვირთულია, თუმცა ის საშუალებას აძლევს თითოეულ ხმას მკაფიოდ გაისმას. მცოცავი მელოდიები და მკვიდრი ხალხის ტრადიციული ფლეიტის ხმები ქმნის ატმოსფეროს, სადაც ისტორიული ფაქტები დრამატულად ცოცხლდება.

სპექტაკლის ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე მომენტია ავტორ ლ. ფრენკ ბაუმის პოზიციის წარმოჩენა, რომელიც ამართლებდა მკვიდრი ხალხის სრულ განადგურებას. მუსიკალური თხრობა ხაზს უსვამს იმ ირონიას, რომლითაც მაშინდელი პროპაგანდა ცდილობდა ამ სისასტიკის ღვთის ნებად წარმოჩენას.

იმედი და გამძლეობა

მიუხედავად მძიმე შინაარსისა, ნაწარმოები ოპტიმისტური ფინალით სრულდება. გუნდი ამტკიცებს მკვიდრი ხალხის არსებობას: „ჩვენ ჯერ კიდევ აქ ვართ“. ფინალში მუსიკა ჩიტების გალობაში გადადის, რაც სიმბოლურად გამოხატავს ბუნებასთან კავშირს და ახალი დღის იმედს.

ნაწარმოების შემდეგი შესრულება ნოემბერში ბოსტონში იგეგმება, სადაც მაყურებელი კიდევ უფრო ვრცელ ვერსიას იხილავს.