იემენში, ქალაქ სეიუნში, მარიამას დევნილთა ბანაკში მცხოვრები ათასობით ოჯახი კრიტიკულ მდგომარეობაშია. 12-წლიანმა შეიარაღებულმა კონფლიქტმა და ეკონომიკურმა კრახმა ქვეყანა უმძიმეს ჰუმანიტარულ მდგომარეობამდე მიიყვანა. საერთაშორისო დახმარების შემცირებამ კი სიტუაცია კიდევ უფრო გაამწვავა.

გადარჩენა დახმარების გარეშე

51 წლის ალი საღერ შარიმი, რომელიც იემენის დასავლეთ ნაწილიდან 1000 კილომეტრის მანძილზე გამოიქცა, ამბობს, რომ ბანაკში ჩასვლის შემდეგ მას არანაირი დახმარება არ მიუღია. ის ოჯახთან ერთად ხის ძელებისა და ბრეზენტისგან აწყობილ, ფანჯრების გარეშე თავშესაფარში ცხოვრობს.

„თუ სამუშაოს ვიპოვი და რამეს გამოვიმუშავებ, ვჭამთ. თუ არა – მშიერი ვიძინებთ. შვილებს საკვებს ვერ ვაწვდი, ცოლს კი – მედიკამენტებს“, – ყვება შარიმი. მისი თქმით, ხშირად იძულებულნი არიან, დღეში ერთხელ ჭამით დაკმაყოფილდნენ, ხორცი კი ფუფუნების საგანია.

კონკურენცია რესურსებისთვის

ვითარებას ართულებს ის ფაქტი, რომ ადგილობრივი მოსახლეობაც, რომელიც ადრე დევნილებს ეხმარებოდა, თავად აღმოჩნდა სიღარიბის ზღვარს მიღმა. იემენური რიალის გაუფასურებამ და ინფლაციამ მოსახლეობის მსყიდველობითი უნარი გაანადგურა.

„ადგილობრივებიც ჩვენსავით ღარიბები არიან. ზოგიერთი მათგანი ითხოვს, რომ დევნილებისთვის განკუთვნილი მწირი დახმარება მათაც გაუნაწილონ, რადგან მათ ოჯახებსაც შიმშილი ემუქრებათ“, – აღნიშნავენ ბანაკის მონიტორინგის ჯგუფები.

ზაფხულის პიკი და გაუსაძლისი პირობები

ზაფხულის თვეებში ტემპერატურა 40 გრადუს ცელსიუსს აღწევს. ელექტროენერგიის მუდმივი გათიშვა კი კარვებს „ღუმელებად“ აქცევს. დევნილები იძულებულნი არიან, გადარჩენისთვის ხეები მოჭრან და შეშა გაყიდონ, რათა მინიმალური საკვები შეიძინონ.

გაეროს ბოლო მონაცემებით, იემენის კონფლიქტს, პირდაპირი თუ არაპირდაპირი გზით, ასობით ათასი ადამიანი შეეწირა. დღეს სეიუნში 38 000-ზე მეტი დევნილია თავშეფარებული, თუმცა მათი ყოფა ყოველდღიურად უარესდება, რადგან ჰუმანიტარული დახმარების ნაკადი პრაქტიკულად შეწყვეტილია.