2011 წლის 10 აპრილი. ოგასტა ნეიშენალის მოედანი. 21 წლის რორი მაკილროი, რომელიც ტურნირს ოთხი დარტყმით ლიდერობდა, ფინალურ დღეს კარიერის ყველაზე რთულ გამოცდას შეხვდა. ჩრდილოეთირლანდიელი გოლფისტისთვის, რომელიც იმ დროისთვის თაობის ყველაზე ნიჭიერ სპორტსმენად მიიჩნეოდა, ეს დღე ტრიუმფით უნდა დასრულებულიყო, თუმცა რეალობა სხვაგვარი აღმოჩნდა.

კრახი, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა

პირველივე ორმოზე დაშვებულმა შეცდომამ მაკილროის თავდაჯერება შეარყია. მე-10 ორმოზე შესრულებული დარტყმა, რომელიც ხეებს შორის მოხვდა, ტურნირის ბედისწერად იქცა. მოჰყვა სამმაგი ბოგეი, რამაც მაკილროი ლიდერთა ჯგუფიდან მეშვიდე ადგილზე ჩამოაქვეითა. საბოლოოდ, მან 80 დარტყმით დაასრულა რაუნდი, რაც იმ დღის ყველაზე ცუდი შედეგი იყო.

ტურნირის გამარჯვებული შარლ შვარცელი გახდა, მაკილროი კი მე-15 ადგილს დასჯერდა. ტკივილი იმდენად დიდი იყო, რომ მომდევნო დღეს მშობლებთან საუბრისას მან ცრემლები ვერ შეიკავა.

გაკვეთილი და აღზევება

თუმცა, ეს მარცხი მაკილროისთვის დასასრული არ ყოფილა. პირიქით, როგორც თავად მოგვიანებით აღიარა, ეს მისი კარიერის „ყველაზე მნიშვნელოვანი დღე“ იყო. მან შეძლო ემოციური ფონის მართვა და სწორედ ამ მწარე გამოცდილებამ გაამყარა მისი ფსიქოლოგიური მდგრადობა.

„თუ ეს ჩავარდნა არ მექნებოდა, ვერ ვისწავლიდი იმას, რაც შემდგომში დამეხმარა. ეს იყო უზარმაზარი გაკვეთილი“, — იხსენებდა მოგვიანებით მაკილროი.

მხოლოდ რვა კვირის შემდეგ, 2011 წლის ივნისში, მაკილროიმ US Open-ზე რეკორდული, რვა დარტყმის უპირატესობით გაიმარჯვა. ეს იყო დასაწყისი მისი ოქროს ხანისა, რომლის დროსაც მან 25 წლის ასაკამდე სამი მეიჯორ ტიტული მოიპოვა, მოგვიანებით კი მეოთხეც დაამატა.

დაუმთავრებელი საქმე

მიუხედავად წარმატებებისა, Masters-ის ტურნირის „მწვანე პიჯაკი“ მის კოლექციაში კვლავ არ მოიძებნება. მიუხედავად იმისა, რომ ბოლო ათი წლის განმავლობაში ის შვიდჯერ მოხვდა საუკეთესო ათეულში, ოგასტას ტიტული მისთვის დღემდე რჩება მთავარ გამოწვევად და იმ „აკლია ნაწილად“, რომელიც მას გოლფის უკვდავთა რიგებში საბოლოოდ დაამკვიდრებს.