პაკისტანის ჩრდილოეთით, რავალპინდის გარეუბანში, ტრადიციული საცხენოსნო სპორტი, რომელიც ადგილობრივად „ნეზა ბაზის“ სახელითაა ცნობილი, ახალ ეპოქას გადის. ეს არის დისციპლინა, სადაც მხედარი სრული სისწრაფით მიმავალი ცხენიდან ლახვრით მიწაში ჩარჭობილ ხის სამიზნეს აცლის.

ათწლეულების განმავლობაში ეს სპორტი მხოლოდ მამაკაცების პრივილეგიად ითვლებოდა. თუმცა, დღეს სურათი იცვლება. ანუმ შაკური და მისი თანამოაზრეები მამაკაცებით სავსე ტრიბუნების წინაშე გამოდიან და ამტკიცებენ, რომ ცხენოსნობა სქესს არ ცნობს.

ქალთა პირველი კლუბი

შაკურმა 2025 წელს დააფუძნა „ბინტ-ე-ზაჰრა“ — პაკისტანის პირველი ქალთა საცხენოსნო კლუბი. მისი თქმით, გადაწყვეტილება იმედგაცრუების შედეგად მიიღეს, რადგან შერეულ კლუბებში ქალებს სათანადო მხარდაჭერა აკლდათ. „ჩვენ გვინდოდა, შეგვექმნა სივრცე, სადაც ქალები გაერთიანდებიან და პროფესიულად გაიზრდებიან“, — ამბობს შაკური.

კლუბის წევრებს შორის არიან როგორც 16 წლის მოზარდები, ისე დედები, რომლებიც პირველად გამოდიან დიდ ასპარეზზე. თუმცა, მათი გზა მარტივი არ არის. შეჯიბრებისას ხშირად ხვდებიან სკეპტიკურ დამოკიდებულებას, ხოლო უსაფრთხოების ნორმები და სათანადო ინფრასტრუქტურა, როგორიცაა ქალთა გასახდელები, ხშირად არ არსებობს.

ბრძოლა თანასწორობისთვის

აიშა ხანი, 22 წლის მხედარი და ქალთა ნაკრების კაპიტანი, ამბობს, რომ პაკისტანში სპორტი მკაცრად არის დაყოფილი სქესის მიხედვით. ხანი პირველი პაკისტანელი ქალია, რომელმაც შეჯიბრებაში 70 მამაკაც მხედარს აჯობა. „საზოგადოება მუდმივად ცდილობს, ქალი ტრადიციულ ჩარჩოებში მოაქციოს, თუმცა ჩვენი მიზანი სპორტში თანაბარი პატივისცემის მოპოვებაა“, — აღნიშნავს ის.

აღსანიშნავია, რომ 2021 წელს პაკისტანის საცხენოსნო ფედერაციამ, მალიქ ატას ინიციატივით, ქალი მხედრების წვრთნა დაიწყო. ატა, რომელსაც „ნეზა ბაზის მამას“ უწოდებენ, მხარს უჭერდა ქალების ჩართულობას საერთაშორისო ასპარეზზე. მიუხედავად ამისა, საერთაშორისო ტურნირებზე პაკისტანი ხშირად მხოლოდ მამაკაცთა გუნდებს აგზავნის, რადგან ფედერაციაში ავტომატურად ვარაუდობენ, რომ ქალები მონაწილეობას არ ისურვებენ.

სოციალური წნეხი

ქალი მხედრებისთვის ერთ-ერთი უდიდესი გამოწვევა ოჯახური და სოციალური მოლოდინებია. ხშირად მათ ეუბნებიან, რომ ცხენოსნობა „მამაკაცური საქმეა“ და მეტი ყურადღება სწავლას ან გათხოვებას უნდა დაუთმონ. მიუხედავად ამისა, სპორტსმენები არ ნებდებიან. ისინი აგრძელებენ ვარჯიშს, რადგან თვლიან, რომ სპორტი არ არის მხოლოდ შეჯიბრება, არამედ საკუთარი უფლებების დამტკიცების საშუალება.