1996 წლის მაისში, უელსში ისტორიული მატჩი შედგა. Cardiff Huskies-მა, ბრიტანეთის პირველმა პარაკერინგის (Para-ice hockey) გუნდმა, თავისი პირველი ოფიციალური შეხვედრა გამართა. დღეს, 30 წლის შემდეგ, კლუბი არა მხოლოდ სპორტული გაერთიანება, არამედ ძლიერი სოციალური ცენტრია.

პაბიდან ყინულის მოედნამდე

ყველაფერი 1995 წელს, Cardiff Devils-ის ქომაგების უკმაყოფილებით დაიწყო. ენდი მაკნალტიმ, გუნდის მომავალმა მოთამაშემ, მეგობრებთან ერთად გადაწყვიტა, რომ თავად სცდებოდა ძალები ყინულზე. იდეა, რომელიც პაბში ლუდის თანხლებით დაიბადა, მალე რეალობად იქცა.

მაშინდელი აღჭურვილობა დღევანდელთან შედარებით პრიმიტიული იყო: პლასტმასის სკამები ჩარჩოებზე და დამოკლებული ჰოკეის ჯოხები. არ არსებობდა არც ჩაფხუტები და არც დამცავი საშუალებები, თუმცა ენთუზიაზმი იმდენად დიდი იყო, რომ გუნდი მალევე გაიზარდა.

გზა პარალიმპიადისკენ

კლუბის განვითარებაში უდიდესი წვლილი მიუძღვით მოხალისეებს, მათ შორის ჯოანა კოუტს-მაკგრათს, რომელმაც კლუბის სტრუქტურული მოწყობა და ადმინისტრირება უზრუნველყო. იმ პერიოდში ინტერნეტი და სოციალური ქსელები არ არსებობდა, ამიტომ ინფორმაციის გავრცელება პირისპირ საუბრით ან საჩვენებელი მატჩებით ხდებოდა.

Huskies-ის მოთამაშეებმა შეძლეს დიდი ბრიტანეთის ნაკრების დონემდე ამაღლება. ნათან სტივენსი და სტივენ თომასი გახდნენ ის პირველი სპორტსმენები, რომლებმაც კლუბის სახელით პარალიმპიურ თამაშებზე იასპარეზეს. სტივენსმა, რომელმაც მოგვიანებით ზაფხულის პარალიმპიურ თამაშებზეც მიაღწია წარმატებას, შუბის ტყორცნაში მსოფლიო რეკორდიც დაამყარა.

მეტი ვიდრე სპორტი

დღეს Cardiff Huskies სხვადასხვა შესაძლებლობის მქონე პირთათვის მნიშვნელოვანი თავშესაფარია. კლუბის მთავარი მწვრთნელი ენდი ბრაუნი აღნიშნავს, რომ სპორტი ხშირად პირველი ადგილია, სადაც ახლად შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირები საკუთარი თავის მსგავს ადამიანებს ხვდებიან.

კლუბი აქტიურად უჭერს მხარს ქალთა ჰოკეის განვითარებასაც. 2025 წელს გამართულ ქალთა მსოფლიო ჩემპიონატზე ბრიტანეთის ნაკრების შემადგენლობაში ხუთი მოთამაშე სწორედ Cardiff Huskies-იდან იყო წარდგენილი.

30 წლის შემდეგ, კლუბი აგრძელებს ცხოვრების ხარისხის გაუმჯობესებას. როგორც მოთამაშე ჯოშ დევისი ამბობს, სპორტმა მას თავდაჯერებულობა დაუბრუნა, რაც მძიმე ტრავმის შემდეგ უმნიშვნელოვანესი ნაბიჯი იყო.