2024 წლის 29 ივლისს საუთპორტში მომხდარი თავდასხმა ბრიტანეთის უახლეს ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე მძიმე ტრაგედიად დარჩა. დღეს, თითქმის ორი წლის შემდეგ, გადარჩენილი ბავშვების მშობლები პირველად საუბრობენ იმ გზაზე, რომელიც მათმა შვილებმა ფიზიკურ და ფსიქოლოგიურ გამოჯანმრთელებამდე გაიარეს.

გმირობა კრიტიკულ მომენტში

თავდასხმის დღეს, როდესაც თავდამსხმელი დანით შეიჭრა ბავშვთა კლუბში, შვიდი წლის დეიზი (სახელი შეცვლილია) და მისი მეგობრები ცდილობდნენ თავის დაღწევას. CCTV-ის კადრები ადასტურებს, რომ ბავშვებმა არა მხოლოდ საკუთარი თავის გადარჩენა სცადეს, არამედ ერთმანეთსაც იცავდნენ.

დეიზი თავდამსხმელმა მაშინ დაჭრა, როდესაც ის მეგობარს ფარავდა. გოგონამ 33 ჭრილობა მიიღო და ხუთი დღე კომაში გაატარა. მისი დედა იხსენებს, რომ საავადმყოფოში, როდესაც დეიზი გონს მოვიდა, პირველი, რაც გააკეთა, მეგობართან, ამბერთან დაკავშირება იყო. გოგონებს ერთმანეთისთვის სიცოცხლეში დახმარება ჰქონდათ გაწეული.

ტრავმა და ყოველდღიური ბრძოლა

მიუხედავად იმისა, რომ ფიზიკური ჭრილობები ნელ-ნელა ხორცდება, ფსიქოლოგიური ტრავმა კვლავ მწვავედ რჩება. ბავშვები იძულებულნი არიან, მუდმივად ატარონ სპეციალური სამედიცინო ტანსაცმელი ნაიარევების შესახორცებლად. ეს კი მათთვის ყოველდღიური შეხსენებაა იმ საზარელი დღის.

  • ბევრი ბავშვი უარს ამბობს მარტო ყოფნაზე, მათ შორის შხაპის მიღების დროსაც.
  • სკოლაში თანატოლების მხრიდან გამოვლენილი უტაქტო კითხვები ბავშვებს დამატებით სტრესს უქმნის.
  • მშობლები აღნიშნავენ, რომ ყოველი ხმაური ან უცნობი ადამიანი ბავშვებში შიშის განცდას იწვევს.

ბელას, კიდევ ერთი გადარჩენილი გოგონას დედა, იხსენებს იმ იღბლიან დამთხვევას, როდესაც Midlands-ის სასწრაფო დახმარების ვერტმფრენი შემთხვევით აღმოჩნდა ახლომახლო. ეს იყო გადამწყვეტი ფაქტორი, რომელმაც ბავშვი სიკვდილს გადაარჩინა.

მხარდაჭერა და გაერთიანება

მშობლები ერთმანეთთან მჭიდრო კავშირს ამყარებენ, რათა გაიზიარონ გამოცდილება და ერთმანეთს დაეხმარონ შვილების რეაბილიტაციაში. ეს შეკრება, რომელიც ერთი შეხედვით ჩვეულებრივ სათამაშო დღეს ჰგავდა, სინამდვილეში ამ ოჯახებისთვის უდიდესი ნაბიჯია ნორმალური ცხოვრებისაკენ.

მიუხედავად ყველაფრისა, მშობლები ცდილობენ, შვილებს ასწავლონ, რომ თავდასხმა არ უნდა გახდეს მათი ვინაობის განმსაზღვრელი. ისინი ცდილობენ დაიცვან ბავშვები საზოგადოების ზედმეტი ყურადღებისგან და მისცენ მათ შესაძლებლობა, კვლავ იგრძნონ თავი უბრალოდ ბავშვებად.