საერთაშორისო საქველმოქმედო სისტემა რღვევის პირასაა. მაშინ, როცა გლობალურად ცხოვრების ხარჯები იზრდება, ხოლო დახმარებისთვის გამოყოფილი ბიუჯეტები მცირდება, დიდი საერთაშორისო ორგანიზაციები საკუთარი სტრუქტურების შენარჩუნებით არიან დაკავებულნი.

ჰალიმა ბეგუმის, საქველმოქმედო სექტორის ყოფილი მაღალჩინოსნის განცხადებით, ე.წ. „დახმარების დინოზავრები“ რეფორმირებას საჭიროებენ. მათი ამჟამინდელი მოდელი, რომელიც ბიუროკრატიულ ფენებსა და ძვირადღირებულ სათავო ოფისებზეა დაფუძნებული, თანამედროვე გამოწვევებს ვეღარ პასუხობს.

პრობლემა: სტრუქტურა, რომელიც საკუთარ თავს ემსახურება

დიდი საერთაშორისო საქველმოქმედო ორგანიზაციები წლებია საუბრობენ დახმარების „ლოკალიზაციაზე“, თუმცა პრაქტიკაში ცვლილებები მინიმალურია. ძალაუფლება და გადაწყვეტილების მიღების პროცესი კვლავ იმ პირთა ხელშია, რომლებიც დახმარების რეალურ ადრესატებთან, ადგილობრივ თემებთან, დაშორებულნი არიან.

ბეგუმი სვამს რიტორიკულ კითხვას: არის თუ არა მორალური, როდესაც ბრიტანეთში დაფუძნებული ორგანიზაცია წელიწადში 120 მილიონ ფუნტს მხოლოდ ფონდების მოძიებაში ხარჯავს? ეს თანხა ხშირად ბრიტანეთშივე ქმნის სამუშაო ადგილებს, ნაცვლად იმისა, რომ პირდაპირ მიეწოდოს სუდანის, ბანგლადეშისა თუ მიანმარის ადგილობრივ ინიციატივებს.

გამოსავალი: ფული ადგილობრივ ლიდერებს

სექტორის ტრანსფორმაციისთვის საჭიროა არა მხოლოდ უკეთესი ორგანიზაციები, არამედ გაცემის ახალი მოდელი. ექსპერტი გვთავაზობს მარტივ ტესტს: სად მიდის ფული? თუ ორგანიზაცია ვერ ადასტურებს, რომ მისი დაფინანსების მინიმუმ 90% უშუალოდ ადგილობრივ, ადგილობრივი ლიდერების მიერ მართულ ჯგუფებს ხმარდება, მაშინ ის სისტემა, რომელსაც ეს ორგანიზაცია ქმნის, მხოლოდ ელიტებს ემსახურება და არა გაჭირვებულებს.

„თუ ჩვენ სერიოზულად ვუდგებით ძალაუფლების გადანაწილებას, უნდა შევწყვიტოთ იმ სტრუქტურების მხარდაჭერა, რომლებიც მის უზურპირებას ცდილობენ,“ - აღნიშნავს ბეგუმი.

მომავალი მათია, ვინც შეძლებს ადაპტირებას, რესურსების დეცენტრალიზაციას და ადგილობრივი სამოქალაქო საზოგადოებისთვის პრიორიტეტების განსაზღვრის უფლების გადაცემას. დანარჩენები კი, სავარაუდოდ, გაქრობისთვის არიან განწირულნი.