სანდრა ვოლნერის ახალი ფილმი „Everytime“ მწუხარების ფენომენს რადიკალურად განსხვავებული კუთხით აანალიზებს. ავსტრიელი რეჟისორის მესამე სრულმეტრაჟიანი ნამუშევარი იმ უცნაურ და ზოგჯერ შემზარავ მდგომარეობებს აღწერს, რომლებსაც ადამიანები ახლობლის დაკარგვის შემდეგ განიცდიან.

მწუხარება როგორც დროის დეფორმაცია

ფილმი ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, თუ როგორ ცვლის გლოვა დროის აღქმას. ვოლნერი აჩვენებს, თუ როგორ შეიძლება დრო გაიწელოს ან სრულიად შეჩერდეს მძიმე დანაკარგის ჟამს. ზოგიერთი მოგონება ადამიანის მეხსიერებიდან იშლება, ზოგი კი მუდმივად აწმყოში რჩება.

„Everytime“ არ არის კლასიკური დრამა. რეჟისორი იყენებს ვიზუალურ და ნარატიულ ხერხებს, რათა მაყურებელს გადასცეს ის დეზორიენტაცია, რაც ოჯახს ტრაგედიის შემდეგ ეუფლება. ფილმი „ჰაუნტინგურია“, რაც ნიშნავს, რომ ის მაყურებელზე ემოციურად დიდხანს რჩება.

ოჯახური დინამიკა კრიზისის დროს

სიუჟეტი ვითარდება ოჯახის გარშემო, რომელიც ცდილობს, იპოვოს წონასწორობა ახალ რეალობაში. ვოლნერის ხელწერა, რომელიც უკვე კარგად არის ცნობილი კინომოყვარულთათვის, აქაც ნათლად ჩანს — ის არ ცდილობს მწუხარების გაამარტივებას ან მის „გალამაზებას“.

  • ფილმი იკვლევს მეხსიერების შავ ხვრელებს.
  • დროის სუბიექტური აღქმა ნარატივის ცენტრალური ნაწილია.
  • ოჯახის წევრები გლოვას სხვადასხვა ეტაპზე გადიან.
  • რეჟისორი ოსტატურად იყენებს ატმოსფერულ კადრებს.

კრიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ „Everytime“ არის სანდრა ვოლნერის ერთ-ერთი ყველაზე გაწონასწორებული და ამავდროულად რთული ნამუშევარი. ფილმი არ იძლევა მარტივ პასუხებს, არამედ აიძულებს მაყურებელს, თავად გაიაროს გლოვის ეს რთული და უცნაური გზა გმირებთან ერთად.