ელექტრონული მუსიკის სამყაროში Boards of Canada-ს სახელი განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს. მაიკ სენდისონისა და მარკუს ეინის 13-წლიანი დუმილის შემდეგ, მათი ახალი ნამუშევარი „Inferno“ დიდი მოლოდინით იყო გარემოცული. თუმცა, პირველივე მოსმენისას ირკვევა, რომ დუეტი წარსულის აჩრდილებშია ჩარჩენილი.

მუსიკალური ხედვა და სტრუქტურა

ალბომის გახსნისთანავე მსმენელი კვლავ ეცნობა ჯგუფისთვის დამახასიათებელ ანალოგური სინთეზატორების სამყაროს. დუეტი კვლავ იყენებს 90-იანი წლების ჰიპ-ჰოპ ბიტებსა და ვინტაჟურ სემპლებს, რაც ერთ დროს მათი ხელწერის ნაწილი იყო. თუმცა, ამჯერად ეს მიდგომა უფრო მეტად სტაგნაციას ჰგავს, ვიდრე ევოლუციას.

ალბომის სათაური დანტეს ჯოჯოხეთზე მიანიშნებს, რაც თემატურ დიაპაზონს სულიერი გადარჩენისა და დაცემისკენ მიმართავს. სამწუხაროდ, რელიგიური მოტივების დამუშავება საკმაოდ ზედაპირულია. მაგალითად, „Father and Son“ რელიგიურ კრიზისს ირონიული, ფანკი რიტმებით გადმოსცემს, რაც ბევრისთვის შესაძლოა შეუსაბამოდ მოეჩვენოს.

რა არის „Inferno“-ს მთავარი პრობლემა?

  • რიტმული ერთფეროვნება: ბევრი ტრეკის ბითი არის მოუქნელი და უინტერესო, რაც მუსიკას ენერგიას აცლის.
  • შინაარსობრივი კლიშეები: სემპლების გამოყენება ხშირად მოძველებულად და „ზარმაცად“ გამოიყურება.
  • ტექნიკური შესრულება: მაშინ როცა დუეტი ცდილობს გიტარებისა და ახალი ჟღერადობის დამატებას, შედეგი ხშირად მოსაწყენია.

აღსანიშნავია, რომ ალბომის საუკეთესო მომენტები სწორედ ის ტრეკებია, სადაც რიტმული სექცია მინიმუმამდეა დაყვანილი. „Age of Capricorn“ და „The Process“ გვიჩვენებს, რომ ჯგუფს ჯერ კიდევ შეუძლია ატმოსფერული, ჰიმნური მელოდიების შექმნა, თუმცა ეს მომენტები 70-წუთიან ალბომში ძალიან იშვიათია.

საბოლოო ჯამში, „Inferno“ არის ნამუშევარი, რომელიც ძველ გულშემატკივრებს შესაძლოა მოეწონოთ ნოსტალგიის გამო, მაგრამ ახალი მსმენელისთვის ის ნაკლებად შთამბეჭდავია. დუეტი, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში გავლენას ახდენდა ელექტრონულ მუსიკაზე, ამჯერად საკუთარივე წარსულის ტყვეობაში აღმოჩნდა.